عبادت بايد همراه با لذت و آگاهی باشد نه از روي عادت، اما باز هم كساني كه از روي عادت نماز مي خوانند يك قدم جلوترند از كساني كه نه از روي لذت و نه از روي عادت نماز نمي خوانند ، به دليل حديث پيامبر كه فرمود كسي كه نماز مي خواند اميد است كه بزودي از گناهان متنفر شود و به حقيقت نماز برسد : به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نیابی به قدر وسع کوشی بنابراين كسي كه هنوز به حقيقت و لذت معنوي نماز نرسيده و آگاهی پیدا نکرده، به اين بهانه نبايد نماز را تعطيل كند. بيشتر كارها ابتدا از روي عادت شروع مي شود و سپس انسان در آن متخصص شده و به حقيقت و لذت آن پي مي برد. عبادت هم با تمرین و ممارست و پشتکار و تکرار زیاد به تدریج باعث درک حضور قلب و کنترل خیال می شود که دیگر در نماز جز به خدا و نیاز به خدا به چیزی دیگر فکر نمی کند : خوشا نماز و نیاز کسی که از سرِ درد به آبِ دیده و خون جگر طهارت کرد

بدودون شک که پروردگار بر ما دارای لطف و کرم بسیار است، ولی بسیاری از ما اینرا نمی دانیم... خداوند متعال در سوره ی شریف نمل آيه 73 متن آيه: وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُونَ. ترجمه: پروردگارت نسبت به مردم لطف و كرم دارد ( و هر چه زودتر تازيانه عذاب را بر سرشان فرود نميآورد، و بلكه كيفرشان را به تأخير مياندازد ) ولي بيشتر آنان سپاسگزاري نميكنند ( و الطاف و مراحم خدا را ناديده ميگيرند ).